Familie Nijland

Donderdag 20 oktober 2011 mochtern we de 2^e verjaardag van de kinderdag opvang “Nuestra Casita” gedenken. We zijn God dankbaar dat Hij ons de mogelijkheid geeft om elke dag ongeveer 35 kinderen een goede en veilige plek te bieden. Dit gebeuren hebben we gevierd dmv een feestweek. Elke dag was er een feestelijke activiteit.Maandag was er als eerste het ophangen van allerlei werkje of foto’s van de kinderen als een muurkrant. Tevens was er een zwembadje voor de kinderen. Daar het in Ayacucho bijna altijd mooi weer is, kan dat gewoon.Dinsdag waren er “wedstrijd’ spelletjes, in hoever je natuurlijk met kinderen van 1 en 2 jaar van een wedstrijd kan spreken. Woensdag was er een poppenspel van 2 juffen, het thema was de leeuw en de muis.Donderdag was de 20^e en dus de echte openingsdatum, ’s morgens was er een optocht door de wijk, de ouders van de kinderen hadden de buggy’s versierd en de 4 beste versierde buggy’s hadden een prijsje gewonnen. Na de optocht was er een moment van toespraken, waarbij alle ouders aanwezig waren met hun kinderen. Dat was natuurlijk wel vreemd voor de kleintjes.Na enkele lekkere dingen was er feest voor de kindjes. Er was een mimespeler voor echt kleine kids. Het ging over een hondje die de kindjes zo lief vond. En er was vooral heel veel lol en plezier!!!. En natuurlijk mocht er een grote taart niet ontbreken. Vrijdag was het koekjes bakken met de oudste kinderen (2 jaar) Natuurlijk had Ria al heel wat werk eerst in huis gedaan, en konden alle kindjes een zakje koekjes mee nemen naar huis. Wat hebben die kleine mensjes hun best gedaan en wat was het spannend bij zo’n hete oven! Zaterdag was er een bbq georganiseerd, dat was met tickets, dus pro inkomsten.Er werden 180 borden eten verkocht, dus dat heeft een mooi duitje opgebracht.Het was een gezellige boel, en we zijn “de meiden” dan ook heel dankbaar voor hun goede hulp in dit alles. Wat fijn dat je op deze manier samen iets mocht betekenen voor klein en groot en bemiddeld en onbemiddeld.  Dat is waar het om gaat, elkaar tot een hand en een voet zijn. Elkaar dragen op welke manier dan ook.

Graag wil ik alle mensen bedanken voor de felicitaties die ik rond mijn verjaardag mocht ontvangen. Het is altijd fijn om een kaartje, mailtje enz te krijgen. Mijn verjaardag ging dit jaar wel iets anders dan normaal.Ik (Ria) was op reis, ik had een bezoek gebracht bij mijn “peruaanse peet moeder” Doña Nati in Pomacochas.In het verleden hebben we geschreven dat zij een tumor in haar hoofd had en daar aan geopereerd was. Nu is het zo dat op dezelfde plek weer een tumor zit. En daar ze weer voor controle was geweest wilde ik haar graag met eigen ogen zien en horen van háár hoe het met haar gaat. Gelukkig is de tumor niet aan het groeien en doen ze er niets aan momenteel.Door de tumor zijn er wel beschadigingen opgetreden bij haar. Maar we zijn dankbaar dat het toch nog redelijk goed met haar gaat. En zeker dat de tumor niet actief is. Het is moeilijk voor haar om al de veranderingen te accepteren, terwijl je goed door hebt wat er gaande is. Wat ook moeilijk voor haar is, is het feit dat ze niet meer kan lezen, dus ook haar bijbel niet. En aangezien haar gezin niet bij en met de bijbel leeft, is het erg moeilijk voor haar om door het Woord te worden gevoed. Daar wordt ze wel verdrietig van. Maar door de psalmen die ze kent krijgt ze veel steun. Ook in deze zin hebben we weer gemerkt hoe belangrijk het is om de psalmen te kennen. Wat is het dan een zegen dat onze kinderen op school en thuis en in de kerk al heel jong de psalmen leren. We hebben dan ook samen een fijne week gehad. Zeker ook in de dienst op zondag. We mochten horen hoe God door zijn Zoon een volk tot Zijn eer uitgekozen had en hoe we door het offer van Christus voor eeuwig bij dat rijk van Hem mogen horen. Dat al de beloften in Christus ja en amen zijn, indien we tot Christus komen.Dat is dan wel heel bemoedigend ook zeker voor Doña Nati.Vanuit Pomacochas heb ik een bezoek gebracht aan Chiclayo, de stad waar we ook gewoond en gewerkt hebben. En waar nu de familie Vaders werkzaam is. Een bezoek aan hen was dan ook fijn om te doen. En zeker het uitwisselen van enkele leesboeken. Dat mis je hier toch wel hoor, zomaar een mooi boek lezen. Het is alleen zo jammer dat ze zo weer uit zijn! Fijn om te zien en horen hoe goed het met hun gezin gaat, de kinderen genieten altijd van nederlands bezoek. Het was echt gezellig!!!!En onze as schoondochter woont ook in Chiclayo, dus een bezoek aan haar en haar familie was ook fijn. Tja dan loop je toch steeds weer tegen de cultuur verschillen aan.Ze hadden me uitgenodigd om te komen eten, ze hadden gezegd, om 12 uur. Ik zei zelf, om 1 uur? Dat was goed. Ik was er natuurlijk om 1 uur, en wat schetst mijn verbazing (weer)? Men moest nog beginnen met koken van de maaltijd. Nu dat word je gewoon voor de tv geplaatst. Nou ja wat moet je anders, helpen in de keuken mocht niet. Al met al was het eten om 5 uur op!!!  Tja cultuur he, we leren het misschien wel nooit…..Dus 7 september was ik in Chiclayo, en omdat Doña Nati op 6 september jarig is en ze juist die dag voor controle moest in Chiclayo, hebben we onze verjaardag samen gevierd.

Met mijn vriendin Zorayda hebben we een “hollandse’ verjaardag georganiseerd op 7 september. Met taart en hapjes. Dat viel heel goed in de smaak. Maar mijn vriendin vond het maar een hoop gedoe, al dat maken van lekkers en de mensen eten het in een mum van tijd op. Tja daar moet ik haar wel gelijk in geven. Maar ook dat is dus cultuur verschil.Ook in Nuestra Casita ging mijn verjaardag niet ongemerkt voorbij. De meiden hadden een taart voor mij gekocht en bij het 10 uurtje was het samen met de kinderen genieten van dat lekkers. Het is leuk om samen met en van die kleintjes te genieten. Het geeft zo’n dankbaar gevoel, kinderen zijn zo eerlijk en afhankelijk. Er was zelfs een kadootje voor mij. Nou wat wil je nog meer? We zijn dankbaar voor de vriendschap en de liefde die we ook hier mogen ontvangen van de mensen om ons heen. Het was al met al toch een fijne verjaardag. 

Dia is een proyect in Ayacucho wat zich inzet voor meisjes/tienermoedertjes tussen 12 en 18 jaar die in een risico-fase leven (mishandeling, uitbuiting, sexueel misbruik enz) Het project Dia biedt deze meisjes/tienermoedertjes hulp, steun en begeleiding aan. Aan hen wordt ook wekelijks een workshop aangeboden. Nu was ik (Ria) voor een middag oorbellen maken gevraagd. Dat was dus maandagmiddag de 1^e keer, en wel met 3 meisjes. Waarschijnlijk was ik geslaagd bij de beoordeling door het personeel, en werd ik gevraagd om terug te komen voor de woensdagmiddag groep.Dinsdag een telefoontje van één van de begeleidsters; “Ria is het erg dat er wat meer meisjes komen, er hebben er zich nog 5 meer op gegeven.¨ Nou dat is voor mij helemaal geen probleem. Even een telefoontje naar Ariene Kommers of ze mee wil om te helpen. Dus we gingen er goed voorbereid op af. Wat schetst onze verbazing: Er waren zeker 15 meisje en zeker zo’n 8 begeleidsters. Het was leuk om te zien hoe de meiden zich inspanden om het te leren. Het resultaat was goed!!! En wat nog veel mooier is, is dat deze beschadigde meisjes een fijne en gezellige middag hadden, waarin ze gewaardeerd en gerespecteerd werden. En waarin hun werk goedgekeurd werd. Dat geeft deze meisjes moed om door te vechten voor hun bestaan.  

Lieve mensen wat was het fijn om weer een poosje in Nederland te zijn.

Na een goede reis, via Madrid waren we in goede gezondheid op Schiphol aangekomen. 

Daar stond warempel de halve familie op ons te wachten. En ons kleindochtertje zat bij papa op de nek heel heftig te zwaaien. Dan gaat er toch heel wat door je heen. Na een lekker bakje koffie en natuurlijk iets lekkers erbij moesten we toch weer afscheid nemen van onze zoon en schoondochter en kleine meisje.  

In Rijssen aangekomen gelijk al verschillende familie leden ontmoet. En ja hoor tegen 10 uur vroeg mijn zus Marlene aan Gerrit, “zal ik je er maar een halen?”“Ja hoor ik heb er best zin in”  en ja hoor ze ging even frikandel speciaal halen. Nou en of dat lekker was na een jaar lang ze niet gegeten te hebben!!! 

De maandag morgen hebben we een bezoek gebracht bij de GZB en daar een goed gesprek gehad.  

’s Avonds begonnen de presentaties. Daar kijken we met veel plezier en dankbaarheid op terug. Er was goede belangstelling voor het werk hier in Peru. Het is voor ons altijd een vreugde iets van het grote werk in Gods Koninkrijk door te mogen geven. Het sterkt ons te mogen weten dat er mensen zijn die voor ons en het werk en voor de kerk hier in Peru bidden. Daar zeggen we u allen dank voor. 

Daarbij betrek ik ook de zondagse diensten waarin Gerrit voor mocht gaan. Het is fijn om de gemeenten onder Gods Woord te mogen ontmoeten. Wat fijn dat er ook zo een samen zijn ervaren mag worden. God is groot en Hij is onze aanbidding waardig.  

Aan het eind van ons verlof hadden we een bijeenkomst met Peruvian Hope, ook daar was het een goede vergadering. Het is fijn om de mensen te ontmoeten die zich zo voor het werk van Nuestra Casita inzetten. Lieve mensen dank daarvoor!! 

We mochten heel onze familie op verschillende plaatsen ontmoeten,o.a. op de bruiloft van onze neef Erwin en Lissete. Broer Henk en schoonzus Riëtta, geweldig dat jullie met jullie 25 jarig huwelijksfeest hebben gewacht tot we erbij aanwezig konden zijn.  

Een paar dagen samen met onze kinderen was natuurlijk een feest op zich. 

Zo waren er dit verlof vele dingen die ons vreugde gaven en toch moet je wel eens slikken omdat je dan juist de lege plaats van onze moeders ervaart. 

Er was en is zoveel om dankbaar voor te zijn, dat het moeilijk was om dat alles weer los te laten. Dan is het maar goed dat er zeker een dag nodig is om aan de andere kant te komen van de oceaan.  

Toen we hier in Ayacucho aankwamen stond Maarten Kommers met de kinderen ons op te wachten. Ook de meiden die bij Nuestra Casita werken stonden ons op te wachten met een bloemstuk. Nou dan is het weer helemaal goed!!! 

Dan blijft er maar een ding over en dat is “Dankbaarheid aan Hem die ‘t al regeert”