Familie Nijland

Lieve vrienden, Via deze weg willen we u allen groeten in de naam van onze trouwe Here. We danken Hem dat ons verblijf in Holland en de vele contacten met familie en vrienden een groot feest voor ons mocht zijn. We denken met vreugde terug aan de dag dat we onze kleindochter in onze handen kregen. Het was heel fijn om haar in deze paar weken al te mogen zien groeien en de lachjes kwamen en de geluidjes ook al. Wat voel je dan een dankbaarheid dit te mogen beleven. Zeker ook de vele fijne en leuke contacten met de familie en vrienden. We denken aan de bezoeken in Benschop en Genderen. Het was fijn u te ontmoeten.En dan de avond in Rijssen niet te vergeten, mensen wat een respect om bij dat winterweer zo’n eind te rijden voor een samenkomst. Petje af voor Alblasserdam en Wapenveld! Het doet ons goed om uw meeleven te horen en te voelen.Maar in het bijzonder genoten we van de samenkomsten in de diensten, God gaat door ook in de gemeentes daar. Hem zij de lof en eer daarvoor. De aankomst in Lima was zeer warm, niet vanwege het vele volk wat stond te wachten, want die waren er voor anderen, maar vanwege het warme weer. Mensen wat een overgang ! De heerlijke vrieskou van Nederland inruilen voor de kleffe warmte van Lima. Nee echt niet fijn hoor ! Voor hen die denken was het hier in Nederland maar weer een beetje warmer.Gerrit was al een weekje in Ayacucho, hij was de 19 terug gereisd. Ik (Ria) was nog een weekje gebleven ivm het afstuderen van onze oudste zoon. Het doet je als ouders goed om deze dingen met je kinderen te mogen meebeleven. Hij is afgestudeerd als leraar kok. Heeft erg veel plezier in zijn werk met jongeren en blijft in pannetjes roeren of op z’n minst toekijken hoe ze dat doen.   Ds Hans de Groot is met me mee gekomen naar Peru. Hij zal de komende weken weer enkele cursussen gaan geven op verschillende plekken in het land. Over enkele weekjes zal zijn vrouw ook overkomen, om dan samen met ons richting Pomacochas te gaan en daar ook een cursus te gaan geven. In het hotel in Lima mochten we ds. Roberto Rodriquez en zijn vrouw Marta ontmoeten, ze waren vanuit Argentinie op vakantie in Peru gekomen. Ds. Rodriquez is de opvolger van ds. de Groot in Moyobamba geweest in 1986. Hij en zijn gezin zijn in ’94 naar Argentinie verhuisd en daar zijn ze 15 jaar predikanten echtpaar geweest. Het was fijn om samen weer allerlei herinneringen op te halen en elkaar te bemoedigen in het dienen in Gods koninkrijk wereldwijd. Hij die ons riep en roept is getrouw. Ds. en mevr. Rodriquez staan nl weer op een kruispunt van hun leven, ze zijn nu zonder gemeente en zoeken naar de plek waar God hen nu wil plaatsen. Hier in Peru hebben de predikanten een contract voor een of meerdere jaren met een kerk of een classis en als dat voorbij is, wordt een contract soms niet verlengd of geeft de predikant zelf aan dat het beter is iemand anders te zoeken. Hier is dus niemand voor onbepaalde tijd predikant van een gemeente of classis.En in die zekerheid dat God bij ons is, ook in deze komende periode willen we met vreugde weer aan het werk wat op ons wacht. Lieve familie nogmaals dank voor al het fijne en goede wat we samen mochten beleven.

Lieve vrienden bedankt voor de vele bemoedigingen en goede wensen, Gode bevolen.Lieve  trouwe God, dank U dat we in Uw dienst mogen staan.

Cursus Huanta  Deze week (1-6 februari) was ik in Huanta op het Instituto om les te geven. Men had 50 studenten verwacht, maar er waren er 110. Een geweldige opkomst. Vooral veel jongeren doen mee. Er zijn acht docenten. De vakken die gegeven worden zijn: geloofsleer, de Thora, kerkgeschiedenis, ethiek, eigenschappen van God etc. Er is een grote betrokkenheid. Men wil graag leren. Sommige studenten zijn al een soort voorganger in hun (kleine) gemeente. Mijn thema in de cursus is: “Hoe preken vanuit het O.T.?” Ik behandel de woestijnreis van Israel, vanuit het boek Numeri. Veel is er te leren in Numeri over het leiderschap van Mozes, de trouw en heiligheid van God, het ongeloof van de mens en de roep om Christus. Pas ging het over de tekenen van Gods aanwezigheid (de ark, de tabernakel, de wolk)  en de studenten zeiden dat vandaag Gods aanwezigheid er was in het Woord, in de Doop, in beproevingen, in gebedsverhoringen. Daar wordt vrijmoedig van getuigd. Daar word je blij van. Zouden we in Nederland elkaar ook niet meer vanGods tekenen moeten vertellen? Nu ben ik een weekend bij de vrienden Gerrit en Ria Nijland in Ayacucho. Ik krijg hier hartelijk onderdak. En we kunnen fijn bijpraten. Een hartelijke groetHans de Groot  (laatst predikant in Ede, en al lang bij de GZB betrokken)  

Inmiddels zijn we beiden in Nederland aangekomen.  

Graag willen we u meedelen, dat op 3 – 12 – 2009  de Here ons verblijd heeft met de geboorte van onze kleindochter. Ze is de dochter van onze oudste zoon en schoondochter. Ze is gezond geboren en groeit al heel goed. We hopen en bidden dat God haar en haar ouders nabij zal zijn. We genieten erg van haar. Wat is het toch een groot voorrecht om opa en oma te mogen zijn. Het was de reis zeker dubbel en dwars waard. We genieten nu van een weekje dichtbij hen in de buurt, zodat we regelmatig op de stoep kunnen staan en haar eens een keertje op kunnen halen om te gaan wandelen in het mooie Brabantse. Waar we zeker ook van genieten is het feit dat we Kerst in Nederland samen met onze familie en kinderen vieren. Het is een zegen om de boodschap van de komst van Gods Zoon steeds weer te mogen horen, op verschillende manieren.De boodschap van vrede die te vinden is in dit Kindje, wat geboren is in een stal. 

We gingen op 2^e Kerstdag in Rijssen naar het kerkgebouw “De Ark”.
De kerk was afgeladen vol, ds. van ‘t Goor stond in de gang en zei “ook voor Jezus was geen plek in de herberg” Toen dacht ik: En voor Hem stond er niemand in de gang om Hem ook maar welkom te heten. Dat was bij ons wel het geval. We mochten genieten van een heel mooie zangdienst, waarin ook de Kerstboodschap door gegeven werd in meditatie, zang en muziek.  

Toch is er dan het gemis van moeder Nijland en tegelijkertijd ook de vrede en de vreugde te mogen weten dat zij nu voor altijd dichtbij God mag zijn. Het derde waar we van genieten is het winterse landschap.  Zulke uitzichten hebben we in Ayacucho niet.
Bij leven en welzijn hopen we 19 januari weer richting Ayacucho te reizen.
 

Bijna klaar om naar Nederland te gaan! Ja hoor echt waar, het is bijna zover, maar eerst moesten er nog allerlei dingen (af)gemaakt worden. Er waren beloften gedaan en “beloften maken schuld” zegt het spreekwoord.
Bijvoorbeeld: Ik had beloofd de toga’s voor de eindexamen-kandidaten en leraren van SELA te maken. Het zou eigenlijk vorig jaar al gebeuren, maar door ons overhaast vertrek naar Nederland, is er toen niets van gekomen. Dus op een gegeven moment naar Lima naar het centrum, daar zijn straten met winkels waar je goedkoop stoffen per rol of kilo kunt kopen. Een mooie donkerblauwe stof uitgezocht, 45 meter op een rol. Thuis de SELA-toga van Gerrit  uit elkaar gehaald en als patroon gebruikt. En het resultaat na een paar weken is, dat er 15 toga’s met toebehoren klaar liggen om gestreken te worden. Ook had ik beloofd om bij Nuestra Casita (de kinderdagopvang) de moeders een avondje knutselen te geven. Ja en Peru is echt een oorbellen-land, dus hebben ze oorbellen gemaakt. Het eerste paar mocht men mee nemen naar huis en de rest van de avond moest men oorbellen maken, maar dan voor de verkoop met kerst, t.b.v. Nuestra Casita. Ook hebben we een avond boekenleggers geborduurd, met de  tekst erop “Feliz Navidad”: Gelukkig Kersfeest. Deze worden ook verkocht op de kerstmarkt, ook weer t.b.v. Nuestra Casita. De afspraak is dat er met kerst een markt wordt georganiseerd in samenwerking met de andere Nederlandse projecten die in Ayacucho zijn.  

Verder lag er ook nog de belofte om voor de kerk een bruidstaartmaquete te maken. Dat is een taart van binnen van tempex en van buiten met suikermateriaal. Het lijkt echt een heerlijke taart, maar is super nep. Dat gebruikt men hier voor de bruidsfoto’s, het is een hele happening om samen met het bruidspaar bij de bruidstaart op de foto te staan. Als het geen echt taart is maakt niet uit, je hebt altijd de foto nog. En binnen de kerk zijn er nogal eens van die activiteiten die met huwelijk te maken hebben en dan heb je toch een foto met taart nodig als herinnering. Dus ook nog even een “nep” taart van drie gemaakt. Trouwens echt leuk werk om te doen hoor!  

En dan niet te vergeten de officiële opening van Nuestra Casita. En dat was zaterdag 14 november 2009. We zijn de laatste week erg druk geweest met allerlei dingen af te krijgen, helaas is dat niet helemaal gelukt. Toch was er dan om 11 uur de officiële opening. Het was fijn dat er veel mensen gehoor hadden gegeven aan de uitnodiging. Er waren ongeveer 70 personen. Daarbij waren ook de officiële instanties uitgenodigd. Het is fijn dat je dan samen kan beginnen met gebed om God te danken voor Zijn zegen en hulp. We zijn oprecht dankbaar voor de wetenschap dat het project in Zijn handen ligt. Na gebed door Gerrit, kwam het welkomswoord van de voorzitter Eduardo. Toen een uitleg hoe een Peruaanse droom en een Nederlandse droom van kinderopvang verwezenlijkt zijn in de opening van Nuestra Casita. En dat werd verteld door Ria penningmeesteresse. Daarna een uitleg van het doel van de opvang door de secretaresse Maybee. En toen nog wat leuke dingen: Onthulling van de gedenkplaat door de kinderen, het lintje werd doorgeknipt door een wethouder, en een toost uitbrengen natuurlijk.Na het officiële gedeelte mochten de mensen binnen kijken en menigeen stond versteld van de mooie inrichting en de veelheid aan speelgoed. Nogmaals alle mensen die, ook via marktplaats, hieraan hebben bijgedragen: Hartelijk dank ! Er kwamen zelfs vragen of dat speelgoed ook te koop was. En toen was het hapjes tijd. Ik had er al op gerekend dat er vooral veel moest zijn. Dus van een kilo gehakt heel wat kleine ballen gedraaid en een paar kilo kipvleugeltjes doen ook wonderen. Gevulde eieren doen het ook goed, en smeerkaas met ham, en augurk (ingevoerd uit Duitsland, kun je in Lima kopen) met worst ook. Maar helaas gaat het net als met eten, je staat uren in de keuken en het is binnen een mum van tijd verdwenen. Maar je hebt de foto nog!En natuurlijk een voldaan gevoel, dat de mensen hebben genoten. Als afscheid voor de kinderen een puntzak vol snoep en speeltjes en de moeders kregen een ingelijste foto van hun baby mee.   

Dan wordt het nu tijd om koffers te pakken, en de komst van ons 1^e kleindochtertje tegemoet te reizen.  

Met heel veel vreugde kunnen we nu schrijven dat er een droom in vervulling is gegaan. De deuren van de kinderdagopvang “Nuestra Casita” (ons huisje) zijn maandag 19 oktober 2009 open gegaan. Na een week van veel regelen en rennen om de laatste dingen nog geregeld te krijgen en een week om de kinderen en hun ouders te ontmoeten en te evalueren, mochten we maandagmorgen 10 kinderen ontvangen. In de loop van een paar weken zal dat uitgroeien tot 15 kinderen. Daarmee willen we dan het eerste half jaar werken.

Er is nu al een wachtlijst met inschrijvingen van mensen die hun kindje graag geplaatst willen hebben. Het huis is echt geweldig geworden, alles is zeer kindvriendelijk ingericht. De meeste kinderen willen niet naar huis als hun mama hen op komt halen. De meeste kinderen zijn er van 8 uur tot 1 uur. Ze krijgen dan ’s morgens een tussendoortje en om 12 uur krijgen ze een warme maaltijd. Zelfs kinderen die thuis niet goed of slecht eten, eten nu met veel plezier hun bordje leeg, zeker als hun buurman het ook helemaal leeg heeft gegeten. Het nederlandse speelgoed doet grote dienst. We hebben zondagmiddag een bijeenkomst gehad met personeel en hun familie, toen hebben we de Heere gevraagd of Hij ons wil zegenen en wil helpen om dit werk te kunnen doen. We hebben heel het gebeuren in Zijn hand gelegd.

 Het is voor ons een grote vreugde dit allemaal te kunnen melden. We hopen u spoedig meer te vertellen over het reilen en zeilen binnen ‘Nuestra Casita”.

vlnr verpleegster Nori, Ria, juf Jennifer, juf / kokkin Mariëla.