Familie Nijland

Tweede verjaardag van Nuestra Casita.

admin — Sun, 23 Oct 2011 19:41:07 +0000

Donderdag 20 oktober 2011 mochtern we de 2^e verjaardag van de kinderdag opvang “Nuestra Casita” gedenken. We zijn God dankbaar dat Hij ons de mogelijkheid geeft om elke dag ongeveer 35 kinderen een goede en veilige plek te bieden. Dit gebeuren hebben we gevierd dmv een feestweek. Elke dag was er een feestelijke activiteit.Maandag was er als eerste het ophangen van allerlei werkje of foto’s van de kinderen als een muurkrant. Tevens was er een zwembadje voor de kinderen. Daar het in Ayacucho bijna altijd mooi weer is, kan dat gewoon.Dinsdag waren er “wedstrijd’ spelletjes, in hoever je natuurlijk met kinderen van 1 en 2 jaar van een wedstrijd kan spreken. Woensdag was er een poppenspel van 2 juffen, het thema was de leeuw en de muis.Donderdag was de 20^e en dus de echte openingsdatum, ’s morgens was er een optocht door de wijk, de ouders van de kinderen hadden de buggy’s versierd en de 4 beste versierde buggy’s hadden een prijsje gewonnen. Na de optocht was er een moment van toespraken, waarbij alle ouders aanwezig waren met hun kinderen. Dat was natuurlijk wel vreemd voor de kleintjes.Na enkele lekkere dingen was er feest voor de kindjes. Er was een mimespeler voor echt kleine kids. Het ging over een hondje die de kindjes zo lief vond. En er was vooral heel veel lol en plezier!!!. En natuurlijk mocht er een grote taart niet ontbreken. Vrijdag was het koekjes bakken met de oudste kinderen (2 jaar) Natuurlijk had Ria al heel wat werk eerst in huis gedaan, en konden alle kindjes een zakje koekjes mee nemen naar huis. Wat hebben die kleine mensjes hun best gedaan en wat was het spannend bij zo’n hete oven! Zaterdag was er een bbq georganiseerd, dat was met tickets, dus pro inkomsten.Er werden 180 borden eten verkocht, dus dat heeft een mooi duitje opgebracht.Het was een gezellige boel, en we zijn “de meiden” dan ook heel dankbaar voor hun goede hulp in dit alles. Wat fijn dat je op deze manier samen iets mocht betekenen voor klein en groot en bemiddeld en onbemiddeld. Dat is waar het om gaat, elkaar tot een hand en een voet zijn. Elkaar dragen op welke manier dan ook.

7 September.

admin — Thu, 15 Sep 2011 18:45:25 +0000

Graag wil ik alle mensen bedanken voor de felicitaties die ik rond mijn verjaardag mocht ontvangen. Het is altijd fijn om een kaartje, mailtje enz te krijgen. Mijn verjaardag ging dit jaar wel iets anders dan normaal.Ik (Ria) was op reis, ik had een bezoek gebracht bij mijn “peruaanse peet moeder” Doña Nati in Pomacochas.In het verleden hebben we geschreven dat zij een tumor in haar hoofd had en daar aan geopereerd was. Nu is het zo dat op dezelfde plek weer een tumor zit. En daar ze weer voor controle was geweest wilde ik haar graag met eigen ogen zien en horen van háár hoe het met haar gaat. Gelukkig is de tumor niet aan het groeien en doen ze er niets aan momenteel.Door de tumor zijn er wel beschadigingen opgetreden bij haar. Maar we zijn dankbaar dat het toch nog redelijk goed met haar gaat. En zeker dat de tumor niet actief is. Het is moeilijk voor haar om al de veranderingen te accepteren, terwijl je goed door hebt wat er gaande is. Wat ook moeilijk voor haar is, is het feit dat ze niet meer kan lezen, dus ook haar bijbel niet. En aangezien haar gezin niet bij en met de bijbel leeft, is het erg moeilijk voor haar om door het Woord te worden gevoed. Daar wordt ze wel verdrietig van. Maar door de psalmen die ze kent krijgt ze veel steun. Ook in deze zin hebben we weer gemerkt hoe belangrijk het is om de psalmen te kennen. Wat is het dan een zegen dat onze kinderen op school en thuis en in de kerk al heel jong de psalmen leren. We hebben dan ook samen een fijne week gehad. Zeker ook in de dienst op zondag. We mochten horen hoe God door zijn Zoon een volk tot Zijn eer uitgekozen had en hoe we door het offer van Christus voor eeuwig bij dat rijk van Hem mogen horen. Dat al de beloften in Christus ja en amen zijn, indien we tot Christus komen.Dat is dan wel heel bemoedigend ook zeker voor Doña Nati.Vanuit Pomacochas heb ik een bezoek gebracht aan Chiclayo, de stad waar we ook gewoond en gewerkt hebben. En waar nu de familie Vaders werkzaam is. Een bezoek aan hen was dan ook fijn om te doen. En zeker het uitwisselen van enkele leesboeken. Dat mis je hier toch wel hoor, zomaar een mooi boek lezen. Het is alleen zo jammer dat ze zo weer uit zijn! Fijn om te zien en horen hoe goed het met hun gezin gaat, de kinderen genieten altijd van nederlands bezoek. Het was echt gezellig!!!!En onze as schoondochter woont ook in Chiclayo, dus een bezoek aan haar en haar familie was ook fijn. Tja dan loop je toch steeds weer tegen de cultuur verschillen aan.Ze hadden me uitgenodigd om te komen eten, ze hadden gezegd, om 12 uur. Ik zei zelf, om 1 uur? Dat was goed. Ik was er natuurlijk om 1 uur, en wat schetst mijn verbazing (weer)? Men moest nog beginnen met koken van de maaltijd. Nu dat word je gewoon voor de tv geplaatst. Nou ja wat moet je anders, helpen in de keuken mocht niet. Al met al was het eten om 5 uur op!!! Tja cultuur he, we leren het misschien wel nooit…..Dus 7 september was ik in Chiclayo, en omdat Doña Nati op 6 september jarig is en ze juist die dag voor controle moest in Chiclayo, hebben we onze verjaardag samen gevierd.

Met mijn vriendin Zorayda hebben we een “hollandse’ verjaardag georganiseerd op 7 september. Met taart en hapjes. Dat viel heel goed in de smaak. Maar mijn vriendin vond het maar een hoop gedoe, al dat maken van lekkers en de mensen eten het in een mum van tijd op. Tja daar moet ik haar wel gelijk in geven. Maar ook dat is dus cultuur verschil.Ook in Nuestra Casita ging mijn verjaardag niet ongemerkt voorbij. De meiden hadden een taart voor mij gekocht en bij het 10 uurtje was het samen met de kinderen genieten van dat lekkers. Het is leuk om samen met en van die kleintjes te genieten. Het geeft zo’n dankbaar gevoel, kinderen zijn zo eerlijk en afhankelijk. Er was zelfs een kadootje voor mij. Nou wat wil je nog meer? We zijn dankbaar voor de vriendschap en de liefde die we ook hier mogen ontvangen van de mensen om ons heen. Het was al met al toch een fijne verjaardag.

Workshop oorbellen maken bij DIA.

admin — Thu, 11 Aug 2011 14:36:16 +0000

Dia is een proyect in Ayacucho wat zich inzet voor meisjes/tienermoedertjes tussen 12 en 18 jaar die in een risico-fase leven (mishandeling, uitbuiting, sexueel misbruik enz) Het project Dia biedt deze meisjes/tienermoedertjes hulp, steun en begeleiding aan. Aan hen wordt ook wekelijks een workshop aangeboden. Nu was ik (Ria) voor een middag oorbellen maken gevraagd. Dat was dus maandagmiddag de 1^e keer, en wel met 3 meisjes. Waarschijnlijk was ik geslaagd bij de beoordeling door het personeel, en werd ik gevraagd om terug te komen voor de woensdagmiddag groep.Dinsdag een telefoontje van één van de begeleidsters; “Ria is het erg dat er wat meer meisjes komen, er hebben er zich nog 5 meer op gegeven.¨ Nou dat is voor mij helemaal geen probleem. Even een telefoontje naar Ariene Kommers of ze mee wil om te helpen. Dus we gingen er goed voorbereid op af. Wat schetst onze verbazing: Er waren zeker 15 meisje en zeker zo’n 8 begeleidsters. Het was leuk om te zien hoe de meiden zich inspanden om het te leren. Het resultaat was goed!!! En wat nog veel mooier is, is dat deze beschadigde meisjes een fijne en gezellige middag hadden, waarin ze gewaardeerd en gerespecteerd werden. En waarin hun werk goedgekeurd werd. Dat geeft deze meisjes moed om door te vechten voor hun bestaan.

Terug blik op een fijn verlof.

admin — Tue, 19 Jul 2011 01:02:54 +0000

Lieve mensen wat was het fijn om weer een poosje in Nederland te zijn.

Na een goede reis, via Madrid waren we in goede gezondheid op Schiphol aangekomen.

Daar stond warempel de halve familie op ons te wachten. En ons kleindochtertje zat bij papa op de nek heel heftig te zwaaien. Dan gaat er toch heel wat door je heen. Na een lekker bakje koffie en natuurlijk iets lekkers erbij moesten we toch weer afscheid nemen van onze zoon en schoondochter en kleine meisje.

In Rijssen aangekomen gelijk al verschillende familie leden ontmoet. En ja hoor tegen 10 uur vroeg mijn zus Marlene aan Gerrit, “zal ik je er maar een halen?”“Ja hoor ik heb er best zin in” en ja hoor ze ging even frikandel speciaal halen. Nou en of dat lekker was na een jaar lang ze niet gegeten te hebben!!!

De maandag morgen hebben we een bezoek gebracht bij de GZB en daar een goed gesprek gehad.

’s Avonds begonnen de presentaties. Daar kijken we met veel plezier en dankbaarheid op terug. Er was goede belangstelling voor het werk hier in Peru. Het is voor ons altijd een vreugde iets van het grote werk in Gods Koninkrijk door te mogen geven. Het sterkt ons te mogen weten dat er mensen zijn die voor ons en het werk en voor de kerk hier in Peru bidden. Daar zeggen we u allen dank voor.

Daarbij betrek ik ook de zondagse diensten waarin Gerrit voor mocht gaan. Het is fijn om de gemeenten onder Gods Woord te mogen ontmoeten. Wat fijn dat er ook zo een samen zijn ervaren mag worden. God is groot en Hij is onze aanbidding waardig.

Aan het eind van ons verlof hadden we een bijeenkomst met Peruvian Hope, ook daar was het een goede vergadering. Het is fijn om de mensen te ontmoeten die zich zo voor het werk van Nuestra Casita inzetten. Lieve mensen dank daarvoor!!

We mochten heel onze familie op verschillende plaatsen ontmoeten,o.a. op de bruiloft van onze neef Erwin en Lissete. Broer Henk en schoonzus Riëtta, geweldig dat jullie met jullie 25 jarig huwelijksfeest hebben gewacht tot we erbij aanwezig konden zijn.

Een paar dagen samen met onze kinderen was natuurlijk een feest op zich.

Zo waren er dit verlof vele dingen die ons vreugde gaven en toch moet je wel eens slikken omdat je dan juist de lege plaats van onze moeders ervaart.

Er was en is zoveel om dankbaar voor te zijn, dat het moeilijk was om dat alles weer los te laten. Dan is het maar goed dat er zeker een dag nodig is om aan de andere kant te komen van de oceaan.

Toen we hier in Ayacucho aankwamen stond Maarten Kommers met de kinderen ons op te wachten. Ook de meiden die bij Nuestra Casita werken stonden ons op te wachten met een bloemstuk. Nou dan is het weer helemaal goed!!!

Dan blijft er maar een ding over en dat is “Dankbaarheid aan Hem die ‘t al regeert”

Bevestiging David Quispe.

admin — Mon, 02 May 2011 15:17:32 +0000

Zaterdag 2 april 2011-04-21 Het is zaterdag morgen vroeg, we maken haast om op tijd bij de bus te komen voor onze reis naar Huancavelica. Bij het busstation aangekomen merken we wat onrust onder de mensen. Als we onze bagage willen inleveren, krijgen we te horen dat onze bus niet zal vertrekken. “Waarom niet?” Er is een aardverschuiving geweest die nacht en ook de bussen vanuit Lima naar Ayacucho zijn niet aangekomen. “Wanneer kunnen we dan wel”? Misschien vanavond om 9 uur. Nou dat is dan mooi, dus komen we ‘s avonds gewoon terug. We reizen er 6 ½ uur over. Komen dus om half 4 ’s nachts aan en het regent. Bij het eerste hotel doen ze ondanks ons kloppen niet open. Het tweede hotel is zelfs voor Nederlandse begrippen te duur, in het derde hotel is geen plek, zegt de portier. Nou daar sta je dan in de regen midden in de nacht. Wat nu ? David Quispe maar uit bed gebeld. Vandaag is het de dag dat hij als predikant wordt bevestigd in Huancavelica. Hij komt gelijk opdraven en zegt dat hij voor ons een hotel gereserveerd had. Hij neemt ons weer mee naar het hotel waar geen plek was. “Mijn broer werkt daar”, zegt hij. Nou we zijn benieuwd. En na heel wat heen en weer praten is er een kamer, 2 bedden en geen wc. Nou het is al heel vroeg in de ochtend en we willen heel graag slapen voor we weer present moeten zijn, dus we zijn blij als we, inmiddels ongelofelijk koud, op die dunne matrasjes liggen en onze ogen kunnen sluiten. We slapen als marmotjes voor enkele uurtjes. We hebben dus ook heel geen wc nodig. De volgende morgen worden we om 8 uur weer opgehaald voor een ontbijt. Het is een flinke klim om bij het huis van de ouderling, die ook deze dag als hulppredikant bevestigd wordt, te komen. Het eten is klaar, we worden in de keuken gezet en de vrouw des huizes bedient ons het ontbijt. Een ontbijt met een grote kom/schaal met kippensoep. Daarbij kregen we ook nog wat broodjes en een beker thee aangeboden. En dat was genoeg voor een hollandse maag.Na de maaltijd hebben we de kerk opgezocht. De dienst zou om 9 uur beginnen. We waren als eersten in de kerk. Na een uur wachten kwamen er wat aan druppelen en de dienst begon om 11 uur echt.Gerrit mocht voorgaan in de dienst. De preek ging over Handelingen 14 vs. 20b t/m 23 en Handelingen 20 vs. 28.Na de preek was er een woord van de voorzitter van de classis Daarna kwam de bevestiging van David Quispe (een oud-student van SELA) als predikant en van ouderling Gavino Pumacahua als leke-predikant en van William Montañez (nu student in het Seminario) als ouderling.

Na de toespraken van verschillende mensen was het moment van felicitatie daar. Daarna werd de dienst afgesloten en het eten opgediend voor alle aanwezigen.We mogen terug kijken op een fijne dienst waarin de Here God Zijn trouw weer heeft laten zien. Hij heeft beloofd dat Zijn werk voort zal gaan tot aan de voleinding der wereld. Wat een zegen is het dan dat we daarvan getuigen mogen zijn. Een zegen is het ook te mogen werken in het opleiden van Zijn dienaren. Dat er jongeren zijn die Hem willen dienen dat is toch geweldig!!! Bidt voor de jonge predikanten en voor hen die in opleiding zijn.

Verdriet en vreugde

admin — Wed, 09 Feb 2011 15:14:13 +0000

Terug in Peru

Op 30 november 2010 overleed de moeder van Ria op de leeftijd van 85 jaar.
Enkele weken hebben we nog bij haar mogen zijn. Haar laatste levensmaanden waren niet gemakkelijk, en heeft ze heel erg geleden. Ze had hartfalen en haar longen raakten steeds voller met vocht, waardoor ze het heel erg benauwd had en er steeds meer klachten waren. Maar er was ondersteuning voor haar en voor ons als kinderen van die God, Die alle vrees weg nam en Die verlangend deed uitzien naar de heerlijkheid, die Jezus beloofde, toen Hij zei: ¨Ik leef en gij zult leven¨.

Schreven we bij het eerst genoemde overlijden ¨op de leeftijd van 85 jaar¨, als we iets over het tweede overlijden willen schrijven, dan gaat het over iemand van 25 jaar:

Rosalia Quispe studeerde 5 jaar aan het Seminario Evangélico de Los Andes.
Tijdens haar studie werd ze ziek en moest ze in Lima geopeerd worden en kreeg ze een nieuwe hartklep. Waarover we eerder op onze webpagina hebben geschreven.

Ze kon haar studie voortzetten en afronden.

Op 11 april 2008 trouwde ze met Eleazar Mendoza, die ze in het Seminario had leren kennen.

Ze hebben samen 3 gelukkige jaren mogen beleven. En samen zijn ze naar de Selva (het oerwoudgebied) gegaan om daar een nieuwe gemeente te stichten in een gebied waar nog geen kerk was.

Daar is Eleazar ziek geworden door een bacterie en na een poosje werd ook Rosalia ziek. Door deze bacterie is haar nieuwe hartklep gaan ontsteken en heeft ze een hartinfarct gehad. Door het infarct was het hart voor 80% afgestorven. In Ayacucho was er geen mogelijkheid voor behandeling en de reis naar Lima kon ze niet maken vanwege de hoge bergen die je over moet. Ook was ze nog steeds niet verzekerd en was er geen geld voor behandeling. Ze is toen met haar man naar het huis van haar ouders gegaan en ze is op 12 november overleden.

Met Kerst hebben we als gezin samen een huisje gehuurd. Het was heel fijn en we kijken er met veel vreugde op terug. Zeker ook het samenzijn met de kleine meid was heel gezellig. Het is een prachtig dametje van een jaar. Ze loopt er al heel wat af.

We zijn dankbaar dat het onze kinderen en de hunnen goed mag gaan.

Het afscheid nemen was moeilijk door alle dingen die waren gebeurd.
Eenmaal weer in Perú merkten we dat er tijdens onze afwezigheid gelukkig geen nare dingen waren gebeurd.

Een dankbare zaak om te mogen zien dat het op de kinderopvang goed door was gegaan.

SELA heeft nog vakantie, en Gerrit is druk bezig met het voorbereiden van de lessen en het verspreiden van uitnodigingen voor het nieuwe schooljaar. Dan moet hij nogal eens reizen daarvoor, gelukkig heeft hij daar veel plezier in.

Vanmorgen mochten we 3 jongeren, van het CHE, uit Nederland ontvangen. Ze gaan hun afstudeer-project hier doen bij de kinderopvang. Het is natuurlijk heel spannend zowel voor ons als voor hen. Het is voor alle twee kanten de 1e keer. Spannend dus!!

We zullen u tzt op de hoogte stellen hoe het is gegaan.

Ria naar Nederland

admin — Tue, 26 Oct 2010 04:34:12 +0000

Lieve lezers, Graag willen we u ervan op de hoogte brengen dat ik (Ria) deze week naar nederland reis. De gezondheid van mijn moeder is nogal zorgelijk. Ze heeft deze week uitslag van een scan gehad, wat ons nogal zorgen geeft. Haar hartpomp is niet goed, ze heeft nog maar 1 nier en die werkt ook niet goed, en in de linker long zit vocht. Ze is dan ook heel erg benauwd, en heel moe. Ze kunnen weinig doen dan medicijnen, omdat haar algehele gestel te slecht is. Dit al met al heeft ertoe geleid dat ik mijn reis, welke we in november/december wilde maken, nu naar voren heb gehaald. We hopen en bidden dat God nog verandering of verlichting mag geven. Wat we ook zeker niet willen overslaan is de 1^e verjaardag van onze kleine meid Gigi.We kwamen onlangs tot de ontdekking dat ze toch wel heel erg hard groeit, ze probeert al te lopen. Ze is een prachtig lief meisje. Ja dat zeggen natuurlijk alle opa’s en oma’s, maar ik vind onze Gigi echt het mooiste meisje. Nou overtuig u zelf maar eens op de foto van haar.

Rik en Yacory

admin — Mon, 18 Oct 2010 23:49:53 +0000

Een dankbare zaak.

Graag willen we u deelgenoot maken van het huwelijks-aanzoek van Rik aan Yacorry.Onze 2^e zoon Rik heeft een vriendin in Chiclayo, en wel het vroegere overbuurmeisje Yacorry. Ze hebben eigenlijk al bijzondere aandacht voor elkaar sinds de tijd dat we daar woonden. Toen we 2 jaar terug op vakantie waren in Peru, hebben ze nu “echt” wat met elkaar gekregen.

Dat heeft er in geresulteerd dat we vorige week vrijdag waren uitgenodigd bij Yacorry thuis door Rik en Yacorry. Rik heeft toen officieel de toestemming van de ouders gevraagd om met Yacorry te mogen trouwen.En dat ging als volgt; We waren uitgenodigd om 8 uur ’s avonds, toen we binnen kwamen was iedereen keurig in feestkleding gestoken, de tafel was prachtig gedekt, en het rook er heerlijk naar eten. Na de begroeting over en weer en een praatje bij de haard en de nodige foto’s, kwam het moment dat Gerrit moest beginnen met het “officiële” gedeelte. Er wordt dan van je als pa van de jongen verwacht dat je een toespraakje houdt en je zoon voorstelt en vertelt hoe blij je bent dat dit moment er is. Dan is het woord aan de zoon, in dit geval Rik. Hij vroeg aan de vader van Yacorry toestemming om met haar te mogen trouwen, en die kreeg hij natuurlijk.Daarna vertelde hij aan Yacorry, in bijzijn van ons, wat ze voor hem betekent en beloofde hij haar trouw. Toen ging hij op 1 knietje en vroeg haar ten huwelijk.

Wat ze maar al te graag accepteerde. Ze heeft toen een hele mooie ring gekregen, die ze met sier draagt. Het was een heel emotioneel gebeuren. Toen heeft de vader van Yacorry een toost uitgebracht en een woordje gesproken. Daarna hebben we lekker gegeten met elkaar. En vooral veel gepraat met elkaar. Het was al met al een heel emotioneel gebeuren en de avond vloog om. We zijn dankbaar dat deze 2 mensen elkaar hebben gevonden en dat ze zoveel voor elkaar mogen en kunnen betekenen. Toch hebben ze nog een lange weg te gaan, vooral dat Yacorry naar een andere cultuur toe moet groeien en wel één die ze nog niet kent. Voor Rik is dat natuurlijk toch iets anders. We hopen en bidden dat ze samen nog vele en goede jaren mogen beleven. En dat de komende 2 jaar mag zijn om naar een huwelijk toe te groeien en de papieren romslomp voor elkaar komt.

Vanaf deze plaats willen we hen dan ook nogmaals heel hartelijk feliciteren en alle goeds en zegen toewensen.Als u dat ook zou willen kan dat op; NijlandDart@hotmail.com of naar yacoel@hotmail.com , maar dat laatste dan wel in het spaans. Of een kaartje kan naar ;

Rik Nijland

Gr Huibertlaan 5a

4121

EM Everdingen

Of naar;

Yacory Falla

Los Gladiolos 250

Urb. Los Parques,Chiclayo,Peru

Met dank aan God.

admin — Sun, 07 Feb 2010 02:45:56 +0000

Lieve vrienden, Via deze weg willen we u allen groeten in de naam van onze trouwe Here. We danken Hem dat ons verblijf in Holland en de vele contacten met familie en vrienden een groot feest voor ons mocht zijn. We denken met vreugde terug aan de dag dat we onze kleindochter in onze handen kregen. Het was heel fijn om haar in deze paar weken al te mogen zien groeien en de lachjes kwamen en de geluidjes ook al. Wat voel je dan een dankbaarheid dit te mogen beleven. Zeker ook de vele fijne en leuke contacten met de familie en vrienden. We denken aan de bezoeken in Benschop en Genderen. Het was fijn u te ontmoeten.En dan de avond in Rijssen niet te vergeten, mensen wat een respect om bij dat winterweer zo’n eind te rijden voor een samenkomst. Petje af voor Alblasserdam en Wapenveld! Het doet ons goed om uw meeleven te horen en te voelen.Maar in het bijzonder genoten we van de samenkomsten in de diensten, God gaat door ook in de gemeentes daar. Hem zij de lof en eer daarvoor. De aankomst in Lima was zeer warm, niet vanwege het vele volk wat stond te wachten, want die waren er voor anderen, maar vanwege het warme weer. Mensen wat een overgang ! De heerlijke vrieskou van Nederland inruilen voor de kleffe warmte van Lima. Nee echt niet fijn hoor ! Voor hen die denken was het hier in Nederland maar weer een beetje warmer.Gerrit was al een weekje in Ayacucho, hij was de 19 terug gereisd. Ik (Ria) was nog een weekje gebleven ivm het afstuderen van onze oudste zoon. Het doet je als ouders goed om deze dingen met je kinderen te mogen meebeleven. Hij is afgestudeerd als leraar kok. Heeft erg veel plezier in zijn werk met jongeren en blijft in pannetjes roeren of op z’n minst toekijken hoe ze dat doen. Ds Hans de Groot is met me mee gekomen naar Peru. Hij zal de komende weken weer enkele cursussen gaan geven op verschillende plekken in het land. Over enkele weekjes zal zijn vrouw ook overkomen, om dan samen met ons richting Pomacochas te gaan en daar ook een cursus te gaan geven. In het hotel in Lima mochten we ds. Roberto Rodriquez en zijn vrouw Marta ontmoeten, ze waren vanuit Argentinie op vakantie in Peru gekomen. Ds. Rodriquez is de opvolger van ds. de Groot in Moyobamba geweest in 1986. Hij en zijn gezin zijn in ’94 naar Argentinie verhuisd en daar zijn ze 15 jaar predikanten echtpaar geweest. Het was fijn om samen weer allerlei herinneringen op te halen en elkaar te bemoedigen in het dienen in Gods koninkrijk wereldwijd. Hij die ons riep en roept is getrouw. Ds. en mevr. Rodriquez staan nl weer op een kruispunt van hun leven, ze zijn nu zonder gemeente en zoeken naar de plek waar God hen nu wil plaatsen. Hier in Peru hebben de predikanten een contract voor een of meerdere jaren met een kerk of een classis en als dat voorbij is, wordt een contract soms niet verlengd of geeft de predikant zelf aan dat het beter is iemand anders te zoeken. Hier is dus niemand voor onbepaalde tijd predikant van een gemeente of classis.En in die zekerheid dat God bij ons is, ook in deze komende periode willen we met vreugde weer aan het werk wat op ons wacht. Lieve familie nogmaals dank voor al het fijne en goede wat we samen mochten beleven.

Lieve vrienden bedankt voor de vele bemoedigingen en goede wensen, Gode bevolen.Lieve trouwe God, dank U dat we in Uw dienst mogen staan.

Cursus Huanta Deze week (1-6 februari) was ik in Huanta op het Instituto om les te geven. Men had 50 studenten verwacht, maar er waren er 110. Een geweldige opkomst. Vooral veel jongeren doen mee. Er zijn acht docenten. De vakken die gegeven worden zijn: geloofsleer, de Thora, kerkgeschiedenis, ethiek, eigenschappen van God etc. Er is een grote betrokkenheid. Men wil graag leren. Sommige studenten zijn al een soort voorganger in hun (kleine) gemeente. Mijn thema in de cursus is: “Hoe preken vanuit het O.T.?” Ik behandel de woestijnreis van Israel, vanuit het boek Numeri. Veel is er te leren in Numeri over het leiderschap van Mozes, de trouw en heiligheid van God, het ongeloof van de mens en de roep om Christus. Pas ging het over de tekenen van Gods aanwezigheid (de ark, de tabernakel, de wolk) en de studenten zeiden dat vandaag Gods aanwezigheid er was in het Woord, in de Doop, in beproevingen, in gebedsverhoringen. Daar wordt vrijmoedig van getuigd. Daar word je blij van. Zouden we in Nederland elkaar ook niet meer vanGods tekenen moeten vertellen? Nu ben ik een weekend bij de vrienden Gerrit en Ria Nijland in Ayacucho. Ik krijg hier hartelijk onderdak. En we kunnen fijn bijpraten. Een hartelijke groetHans de Groot (laatst predikant in Ede, en al lang bij de GZB betrokken)

Ze is geboren

admin — Wed, 30 Dec 2009 14:47:30 +0000

Inmiddels zijn we beiden in Nederland aangekomen.

Graag willen we u meedelen, dat op 3 – 12 – 2009 de Here ons verblijd heeft met de geboorte van onze kleindochter. Ze is de dochter van onze oudste zoon en schoondochter. Ze is gezond geboren en groeit al heel goed. We hopen en bidden dat God haar en haar ouders nabij zal zijn. We genieten erg van haar. Wat is het toch een groot voorrecht om opa en oma te mogen zijn. Het was de reis zeker dubbel en dwars waard. We genieten nu van een weekje dichtbij hen in de buurt, zodat we regelmatig op de stoep kunnen staan en haar eens een keertje op kunnen halen om te gaan wandelen in het mooie Brabantse. Waar we zeker ook van genieten is het feit dat we Kerst in Nederland samen met onze familie en kinderen vieren. Het is een zegen om de boodschap van de komst van Gods Zoon steeds weer te mogen horen, op verschillende manieren.De boodschap van vrede die te vinden is in dit Kindje, wat geboren is in een stal.

We gingen op 2^e Kerstdag in Rijssen naar het kerkgebouw “De Ark”.
De kerk was afgeladen vol, ds. van ‘t Goor stond in de gang en zei “ook voor Jezus was geen plek in de herberg” Toen dacht ik: En voor Hem stond er niemand in de gang om Hem ook maar welkom te heten. Dat was bij ons wel het geval. We mochten genieten van een heel mooie zangdienst, waarin ook de Kerstboodschap door gegeven werd in meditatie, zang en muziek.

Toch is er dan het gemis van moeder Nijland en tegelijkertijd ook de vrede en de vreugde te mogen weten dat zij nu voor altijd dichtbij God mag zijn. Het derde waar we van genieten is het winterse landschap. Zulke uitzichten hebben we in Ayacucho niet.
Bij leven en welzijn hopen we 19 januari weer richting Ayacucho te reizen.